Persconferentie voor Harry Potter and the Goblet of Fire
met Daniel Radcliffe, Rupert Grint en Emma Watson

Londen, Engeland, 22 oktober 2005.

Ik zou willen weten hoe jullie over opgroeien denken, hebben jullie de vergelijking getrokken met jullie eigen leven en wat denken jullie over het ouder worden van jullie personages?

DR: Voor mij is het fantastisch omdat er nu zoveel druk op de films staat om beter en beter en beter te worden, in het bijzonder na de derde die voor mij geweldig was en we waren ons ervan bewust dat we echt hard zouden moeten werken om hem beter te maken omdat mensen anders erg teleurgesteld zouden zijn, denk ik. Dus voor mij is het ook erg leuk Harry te spelen terwijl hij ouder wordt omdat het bijna is alsof..... toen we begonnen was Harry 10, het is zijn 10e verjaardag en het is bijna als in het echte leven, niet enkel in het verhaal, dat mensen extra emoties krijgen wat gedeeltelijk te maken heeft met hormonen en ALLE ongemakken die ze veroorzaken en het is gedeeltelijk het opgroeien, je ziet dingen vanuit een ander aspect dus het is leuk dat bij Harry te spelen als hij ouder wordt.

Emma Watson: Er is veel gespeculeerd of we te oud worden voor onze rol of dat het filmen te lang duurt, maar het loopt eigenlijk prima omdat iedere film ongeveer een jaar nodig heeft en blijkbaar loopt dat gelijk met ons schooljaar dus we groeien behoorlijk tegelijk op. Alles waar wij doorheen moeten, moeten zij in sommige gevallen ook doorheen.

DR: Er is altijd de vraag "Zal je te oud worden voor je rol?"  Nu, mensen spelen vaak personen die veel jonger zijn dan in werkelijkheid, ik denk niet dat het zo'n issue is als sommige mensen er van maken.

(Onverstaanbare vraag - verwijzing naar Cho Chang)

DR: (sarcastisch) Weet je, dat was werkelijk vreselijk voor me! (Gelach) Nee, het was goed, het was fantastisch. Ik weet niet of Katie heeft gezegd "God ik haatte het om omhelzingscènes te doen met Dan!" of zoiets, maar voor mij was het heel leuk!

Rupert Grint: Ik denk dat alle personages opgegroeid zijn en meer teenagers zijn. Ron is veel meer humeurig in deze film en heeft wat ruzies. Ik vond het ook leuk dat allemaal te spelen.

DR: Ja, dat was leuk.

Kunnen jullie, nu jullie wat filmervaring hebben, iets vertellen over een paar van jullie favoriete dingen? Waaraan besteden jullie je geld, wat voor luxe veroorloven jullie je en wat zijn jullie favoriete gadgets?  Kunnen jullie daar iets meer over vertellen?

RG: Gadgets, ja, daar houd ik echt van. Afgelopen jaar ben ik in Japan geweest en dat is echt een goede plek om ze te kopen, ja.  Maar nu weet ik het niet.....

DR: De camera?

RG: O ja, toen ik in Japan was, kocht ik een spionagecamera die eruit zag als een sigarettendoosje, dat was best cool.

DR: (onverstaanbaar antwoord - iets over AD's kantoor??)

EW: Waarschijnlijk mijn iPod - die neem ik overal mee naartoe.

DR: Ik heb moeite met de iPod omdat ik nogal bezeten ben van CD's. Ik heb liever de echte CD met het hoesje en de achterkant en foto's - misschien vinden sommige dit triest! - dus voor mij zijn het hoofdzakelijk CD's, boeken en DVD's, veronderstel ik. Ik ben de afgelopen vijf jaar weinig veranderd hierin, dus niet echt opwindend, maar dit is mijn eerlijke antwoord!

Jullie alledrie maken nu deel uit van dit koninkrijk, dit wereldwijde fenomeen van Harry Potter films, niet alleen de boeken, maar jullie zijn zo weinig opvallend.  Ik bedoel, jullie zijn niet persoonlijk beroemd of zoiets. Gaat dat nu allemaal veranderen nu jullie echte teenagers zijn met hormonen en alles en gaan we jullie zien veranderen in Lindsay Lohan en ons shockeren met allerlei zaken?  Worden jullie feestbeesten?

EW: Ik hoop het niet!

DR: Nou, ik ben van plan twintig Porsches te kopen en ze allemaal in de prak te rijden, gewoon, omdat dat decadent is!! Ik denk dat het goed is dat we dat niet zijn geworden. De personages zijn zo bekend  en zulke voorbeelden, als we naar alle feesten zouden gaan waarvoor we uitgenodigd zouden zijn, zou het moeilijk voor de mensen zijn om wat ze in de film zien te onderscheiden van wat ze in de bladen zien en ik denk dat dat verkeerd zou zijn en daarom gaan we in principe alleen naar premières en zo. 

EW: Ja, ik denk dat we een soort van verantwoordelijkheid hebben.

DR: Ik geniet er zeker van dat ik niet zo opvallend ben. Ik vind dat best prettig. Het voelt alsof ik mensen voor de gek houd omdat het een enorm fenomeen is en toch ben ik niet echt opvallend. Het voelt alsof ik iedereen voor de gek houd!  (Luister naar de audioclip)

Weet iedereen op jullie school wie jullie zijn?

EW: Ik ben twee jaar geleden op een nieuwe school begonnen en in het begin keken mensen me nogal vreemd aan maar na een tijdje accepteren ze het feit dat je daar altijd bent. Ik ben niet anders behandeld en dat wil ik ook zo.

DR: Het enige ding dat ik soort van .....wanneer je terug naar school gaat, zoals Emma zei, wanneer je daar komt, ben je een soort van noviteit. De mensen doen "ah, kijk wie daar is ....  hij" alsof je rondloopt met een extra arm of zoiets. Na een paar weken of zoiets kalmeert het en dan doen ze "o, daar gaat de jongen met de extra arm", weet je. Het beïnvloedt iedereen niet meer zo. De enige keer dat het opschudding gaf op school - dat is eigenlijk één keer gebeurd - was toen ik op school was toen de derde film uitkwam, toen kwam het echt tot een kookpunt, een soort gekte, maar het is niet echt een probleem. (Luister naar de audioclip)

RG: Nou, ik ben nu klaar met school dus ik krijg niet meer zo'n reactie. Het is sowieso vreemd wanneer ik herkend wordt. Ik ben nu 17. Soms wordt er wel eens "Ron" geroepen of zoiets en mijn haar valt nu misschien wat op dus ik kan het op het moment niet vermijden. Ja, het is niet echt een probleem.

Ieder van jullie heeft ruzies met elkaar gedurende de film en ik vond dit interessant.  Rupert, jij en Dan groeien een beetje uit elkaar, er is wat spanning tussen Rupert en Emma. Kunnen jullie wat vertellen over de verwijderingen die plaatsvinden en wanneer jullie aan een nieuwe film beginnen, is het zoals weer terug naar school gaan?

EW: Ik vond al het geruzie erg leuk. Ik vond het echt interessant!  We konden altijd heel goed met elkaar opschieten en ik denk dat het vanzelfsprekend was dat ze ruzie zouden krijgen en dat er problemen zouden komen. Dus ik vond het heel leuk en het is een grimmig boek, deze, dus dit vult alle humor, wat leuk is, goed aan.

DR: Wat aardig is aan wat er gebeurt tussen Harry en Ron in deze film, de spanning, is dat het voor iemand die er tegenaan kijkt grappig is, maar voor hun is het heel serieus en ze zijn echt kwaad op elkaar en ze voelen beiden dat ze zich heel slecht hebben gedragen, dat ze verraden zijn door elkaar en ze zijn ook beiden schuldig aan hoe ze met elkaar omgaan. Maar voor een buitenstaander is het grappig want op de lange termijn, het is nogal onbeduidend waar ze over ruziën, zoals een hoop ruzies, op het moment lijken de ruzies belangrijk maar twee jaar later kun je je niet meer herinneren hoe ze begonnen of waar het over ging dus zoals je zei, zorgt het voor humor - dat en de sinaasappelsap die uit mijn mond loopt!

RG: Ze worden ook ouder en het is meer natuurlijk, veronderstel ik.

Ik zou graag naar Emma terug gaan die zei dat de film nogal grimmig is, maar het is ook de grappigste Harry Potter film. Was het moeilijk een balans te vinden wanneer je emotionele scènes speelt en vervolgens de wat luchtigere scènes?

EW: Ik denk dat het moeilijk is om te weten wat je moet doen omdat een groot deel van het publiek kinderen zijn en jonge kinderen zitten er zo in, dus voor een deel vinden de mensen die deze film maken dat ze het niet te eng moeten maken omdat dit grote deel van het publiek dat zo van de Harry Potter films houdt, anders afvalt. Ze willen tegelijkertijd trouw blijven aan het boek, wat een grimmig boek is, en ik denk dat ze een goede balans gevonden hebben, omdat ik denk dat de film getrouw is aan het boek, grimmiger is, enger is en ik denk dat dit de beste manier is om de film te maken omdat het uitgangspunt altijd geweest is getrouw te blijven aan waar het over gaat, niet om een groot publiek te trekken.

DR: Het is voor Steve Kloves die het script heeft geschreven moeilijker geweest dan voor ons.  Om zoiets enorms als het vierde boek te verfilmen is een taak die ik niet benijd - hij heeft fantastisch werk geleverd. Voor mij is de humor essentieel voor de grimmige film omdat als de hele film enkel grimmig zou zijn, je aan het eind uitgeput zou zijn en zou het totaal geen effect hebben, maar met de humor.... Wat erg prettig is, is dat Mike je op het verkeerde been zet...... je hebt de grimmige opening met de slang en de conciërge die vermoord wordt, maar dan gaat het weer verder op de manier van de eerste film, bij de Wereldkampioenschappen Zwerkbal zit je met grote ogen te kijken en het benadrukt het feit dat ze plotseling uit de tent komen en alles in brand staat en alles staat in vuur en vlam - wat hetzelfde betekent dus ik weet niet waarom ik beide zei! - en het voelt meer als een schok wanneer je in de duistere wereld komt, dus ik denk dat humor ook essentieel hiervoor is.

EW: Ik geloof niet dat Mike ons ooit op enig manier heeft tegengehouden, hij heeft ons altijd echt aangespoord het zo echt mogelijk te maken, hoe iemand in die situatie zou reageren in plaats van het maar een beetje te spelen. Nog iets over Mike is dat hij ons als volwassenen heeft behandeld dus hij verwachtte van ons dat we ons altijd professioneel gedroegen...terwijl voordien...

DR: Konden we met meer wegkomen!

EW: ...maar nu waren er geen excuses en hij stimuleerde ons allemaal echt. Het was prettig te merken dat er een echte uitdaging was.

Emma, tijdens de balscène is er een betoverend moment wanneer je bovenaan de trap staat en naar beneden komt lopen. Hoe vaak moesten jullie die scène opnemen en had jij inbreng over je jurk?

EW: Dat nam eigenlijk nogal wat tijd in beslag!  Tot die dag besefte ik niet dat er zoveel manieren waren om een trap af te komen. Het was moeilijk, Mike gaf me al die aanwijzingen -  "Houd je hoofd omhoog, zorg ervoor dat je rug recht is maar doe het niet te geforceerd, zorg ervoor dat je natuurlijk naar beneden komt" - en toen het eindelijk goed was, was ik gebroken! Maar hopelijk ziet het erg goed uit en is het duidelijk wat een verbazende transformatie Hermelien heeft ondergaan. Voor wat betref de jurk had ik wat inbreng maar ik vond hem sowieso geweldig dus er was niet echt iets wat ik eraan wilde veranderen. Jany, die hoofd van kostuums is, heeft een betoverende jurk ontworpen - hij is prachtig - en we hebben vaak gepast voor de balscène en ik denk dat het er geweldig uitziet.

(onhoorbaar gefluister)

DR: Ik heb gezwommen.. echter niet in een jurk!  Dat was geweldig, best hard werken. Normaalgesproken denk ik dat werken geen plezier kan zijn, omdat ik het altijd associeer met er niet zoveel plezier in hebben. Ik associeerde Harry Potter dus nooit echt met "werken" maar die dagen was het zwaar. Het was leuk maar ik heb van te voren zes maanden getraind. Ik ging onder water en deelde mijn lucht met iemand anders uit zijn luchttank en er werd gezegd "3, 2, 1" en op "3" blies ik alle lucht uit mijn longen en op "1" nam ik een grote hap lucht en je kunt zoveel doen als de hoeveelheid lucht die je in je lijf hebt. En het moeilijkste was niet alleen je adem in te houden, maar ik mocht geen lucht laten ontsnappen omdat Harry geacht werd een vis te zijn geworden met kieuwen - er mochten geen belletjes te zien zijn - dus als ik er gekweld uitzie...

EW: Ik denk dat jullie weten waarom!

DR: ...het was erg leuk en ik moet opmerken dat ik geholpen ben door het meest geweldige stuntteam met wie ik zes maanden heb geoefend en die daar in de tank bij me was, dus ze waren fantastisch. (Luister naar de audioclip)

Voor jullie allen, er zijn nu vier films geweest, hoe denken jullie over acteren, is dit jullie keuze voor langere termijn of weten jullie dat nog niet?

RG: Ik geniet er momenteel erg van omdat het maken van de Harry Potter films een heel goede ervaring is en ik wil dit in de toekomst doen. Het is geen slechte baan en ik wil ermee doorgaan, ja, absoluut.

EW: Ik zou absoluut niet willen dat Harry Potter het laatste is wat ik doe, maar of ik films zal maken of niet, want wat ik oorspronkelijk graag zou willen doen is toneel en reageren op een live publiek dus misschien is mijn toekomst meer theater maar ik weet het niet. Ik zie wel. Er zijn zoveel verschillende dingen die dit omvatten dat ik niet weet waar ik eindig maar ik kijk absoluut rond en ik ben absoluut geïnteresseerd, ja.

DR: Ik vind het geweldig om te doen en ik probeerde er onlangs achter te komen wat me er zo in aantrekt, waarom vind ik het zo leuk en ik heb geen idee. Ik ben tot de conclusie gekomen dat het iets te maken heeft met... misschien een machtsding omdat er een personage is en het  in veel gevallen zo is dat jij bepaalt hoe die personage is in de beleving van het publiek dat de film ziet. Nou, je kunt het niet helemaal bepalen, het staat ook in het script en de regie. Ik vind het heerlijk om te doen, ik heb een enorme passie voor acteren en ik ben ook erg geïnteresseerd in misschien - ik weet niet of wat ik zeg komende twintig, dertig jaar zal gebeuren - maar uiteindelijk misschien regisseren of zoiets, omdat ik eenvoudigweg zo geïnspireerd werd door het werken met Chris Columbus en Alfonso en nu met Mike en omdat ik gesprekken heb gehad met David Yates die de vijfde film doet, en ook gesproken heb met Gary Oldman, want hij regisseert de film "Nil By Mouth" wat een fantastische film is - nogal aangrijpend maar briljant - en ik heb er met hem over gesproken en hij zei dat wanneer je dit doet, je iets creëert en dat is iets wat me erg aanspreekt dus ik denk dat op de lange termijn dit iets voor me zal zijn.

Welke geschrapte scènes zouden jullie het liefst in de uiteindelijke film hebben gezien?

EW: Goede vraag!  Moeilijk te zeggen.  Ik probeer me voor de geest te halen wat geschrapt is, want als alles in elkaar gezet is en je ziet het uiteindelijke resultaat loopt het allemaal zo in elkaar over dat je vergeet wat eigenlijk ontbreekt

DR: Persoonlijk was ik erg tevreden omdat alle stukjes waarvan ik bang was slecht in te zijn, geschrapt zijn, wat geweldig is!  Er waren wat pietluttige momenten, er was er één net voordat ik het doolhof inging en ik dacht dat ik dat niet zo goed gespeeld had als ik zou kunnen en dat is er niet in! Wat fantastisch is! Wat blijkbaar betekent dat ik gelijk had en niet zo goed was als ik zou kunnen zijn! Ik kan eigenlijk geen hele scènes bedenken die geschrapt zijn, ik ben er zeker van dat gezien de hoeveelheid opnames, er heel wat geschrapt zijn.....

EW: Er zijn er heel veel geschrapt.

DR:.. maar wanneer je de film ziet, valt het op dat deze zo compleet is dat het moeilijk is je te herinneren.

EW: Eigenlijk is hij zo goed dat ik me niet kan herinneren wat geschrapt is!  Ik weet het niet meer!

DR: Huh, we zijn goed!  (Gelach)

Ik ga terug naar de overeenkomsten in de film en hoeveel aandacht jullie zullen krijgen van het andere geslacht in het echt op school en er zullen jongens achter je aan komen, Emma...

EW: Eh..... Ik weet eerlijk gezegd niet wat ik hierop moet antwoorden.  Dan, jij weet altijd een goed antwoord op deze vraag, doe jij het maar!

DR: Laat ik jongens achter Emma aanlopen??  (Gelach)  Je hebt het over overeenkomsten in de film, de overeenkomst is dat zowel ik als Harry niet erg goed met vrouwen weten om te gaan! (Gelach)  Ik denk dat ik hier beter in ben geworden, maar ik denk dat iedere man die zegt dat hij nooit een pijnlijk moment met een meisje heeft gehad, liegt!  Ofwel hij liegt, ofwel hij heeft hier een waanidee over omdat hij zit te denken dat alles lekker loopt en het meisje denkt "Wie is die kerel en waarom praat hij nog met mij??".  Dus ik denk dat dat waarschijnlijk de grootste overeenkomst met Harry is in deze film!  Ik wil zeggen dat ik enorme aandacht krijg, maar ik denk dat er een verschil is tussen wat mensen denken dat ze krijgen wanneer ze de film zien en wat de realiteit is - Ik denk dat die wat grimmiger is, waarschijnlijk!  (Gelach)

RG: Ik ben ongeveer hetzelfde als Dan, ja!  Ik ben waarschijnlijk net zo als Ron, hij heeft niet veel geluk en heeft wat slechte ervaringen gehad.

DR: Hij is de slechtste date in de wereld!  Dat vind ik nou zo leuk aan Harry en Ron, ze hebben de slechtste date ter wereld met die arme meisjes, omdat Ashan, het meisje dat Padma speelt en de pech heeft met Ron uit te gaan, één van mijn beste vrienden is en ik vond het geweldig omdat deze avond de geweldigste avond ter wereld zou moeten zijn voor deze meisjes maar afschuwelijk is. En dan heb je dat stukje buiten, wat bij dit soort dansdingen ook in het echt gebeurd, waar je de muurbloempjes huilend aantreft omdat ze zo'n vreselijke avond hebben! (Luister naar de audioclip)

EW: Inclusief Hermelien!  Dat vond ik zo heerlijk om te doen omdat ik me zo goed kon voorstellen wat ze meemaakte. Ik ken die frustratie dat jongens zo ongevoelig kunnen zijn zo goed, maar ik kan me heel veel dingen die zij doormaakt en al haar pijnlijke momenten zo goed voorstellen, je zoveel zorgen maken over zaken. Wat echt leuk is, denk ik, aan wat Viktor en zij hebben en wat Mike echt wilde laten zien is dat Hermelien zo onzeker over zichzelf is en ze daarvoor eigenlijk nooit echt aandacht van een jongen heeft gehad en wanneer ze Viktor naar haar ziet kijken, heeft ze zoiets van  "Kijkt die jongen echt naar mij?".  Hij wilde dat het over zou komen alsof ze letterlijk overdonderd was en niet wist wat haar overkwam en ze wordt meegevoerd in de draaikolk en hij is een ongelooflijk beroemde Zwerkbalspeler is en ze kan niet helemaal geloven wat haar overkomt en haar gevoelens zitten in een achtbaan.

Als jullie wat ouder zouden zijn, welk van de meer volwassen rollen zouden jullie graag hebben gespeeld?

DR: Waarschijnlijk Sirius.  Hoofdzakelijk omdat Gary Oldman hem speelde en ik vind hem één van de meest briljante spelers. Ik denk dat Sirius erg op Harry lijkt en dat is fascinerend, wat fascinerend zou zijn geweest als ik Sirius had gespeelde en wat fascinerend zal zijn wanneer ik Harry in de vijfde film speel, is dat er een soort verwantschap is en er zijn twee zulke dingen in de film, er zijn twee relaties die een soort van gebaseerd zijn op de gedeelde behoefte aan iemand die weg is. Ik en Sirius, wat voor een deel gebaseerd is op het feit dat we elkaar mogen, we zijn erg close maar dat is gebaseerd op het feit dat we beiden James missen en hij blijft via mij in contact staan met James en ik probeer mijn vader door hem te leren kennen en hetzelfde gebeurd op een manier met mij en Cho Chang in de vijfde film. Ik was laatste persoon aanwezig toen haar vriendje Carlo vermoord werd en we zijn sowieso verliefd op elkaar. Dus ik denk dat als ik Sirius gespeeld zou hebben, het leuk voor mij zou zijn Harry vanuit een andere hoek te zien. Dus misschien wanneer we over vijftig jaar de remake doen, ik in de rij zal staan om die rol te spelen!

EW: Rita Pulpers, omdat ze zo heerlijk gemeen is. Ze is zo'n persoonlijkheid en ik denk dat het zozou leuk zijn haar te spelen omdat ze grappig is, maar er is ook iets realistisch aan haar en haar kleding was fantastisch.

(Onverstaanbaar commentaar van het publiek.)

DR: Oh, we zijn in een kamer vol met journalisten!

EW: Dit was misschien niet zo tactisch dit te zeggen! Ik neem mijn woorden terug...

DR: Wat Emma bedoelde...!  (Gelach)  Mensen hebben.. een kwaadwillige kant!

EW: Dat kunnen ze hebben!

DR: (naar het publiek) Niemand van jullie!

EW: Niemand van jullie!  Niemand hier, nee!

RG: Ik vind Hagrid leuk, hij is cool, ja!  Waarschijnlijk hem, ik weet niet waarom.

DR: Hij is lang.

RG: Hij is lang, ja.  Dat is een goede reden. (Luister naar de audioclip)

Zou ieder van jullie kunnen nagaan wie jullie favoriete acteurs zijn die niet in de film spelen en misschien wie jullie favoriete bands of muzikanten zijn?

DR: Rupe, wil jij eerst?

RG: OK, ja.  Favoriete acteurs, ik houd erg van komedies en toen ik jonger was, vond ik Jim Carrey, "Dumb and Dumber" en zo goed, en ik vind Mike Myers ook goed, ik vind "Shrek" leuk. Ik denk deze acteurs. 

DR: Muziek?

RG: Muziek, ja.  Ik ben rock fan.  AC/DC is goed, ja.

EW: Dit vind ik altijd zo'n moeilijke vraag, ik haat deze vraag!  (Lacht)

DR: Kijk wat je hebt gedaan!

EW: Sorry!  Er zijn zoveel mensen, ik heb nooit één persoon in het bijzonder gehad waarvan ik fan was of dacht "Wow, ik wil zoals haar zijn!".  Toen ik jonger was, was het Julia Roberts. Ik vond haar geweldig, ik weet niet, ze had zoiets aantrekkelijks, en meer recent houd ik erg van wat Natalie Portman doet, niet alleen op het scherm maar zoals ze is, hoe ze doet, ik denk dat ze het geweldig doet. Ik houd ook erg van mensen zoals Renee Zellweger, die niet bang zijn er onaantrekkelijk uit te zien en zich echt in een personage inleven en echt een actrice zijn in plaats van op het scherm enkel lippen te tuiten en er mooi uit te zien want daar gaat het niet om. Nicole Kidman had een geweldige carrière, ze heeft zoveel verschillende dingen gedaan, ze is heel succesvol, ze heeft geweldige dingen gedaan. Ik kan zo nog wel even doorgaan! OK, muziek... Hier ook weer, het is zo moeilijk, omdat ik van zoveel verschillende dingen houd. Ik ben door zoveel verschillende soorten muziek beïnvloed in mijn leven. Mijn vader heeft hier een grote invloed op gehad, hij heeft mij voor Eric Clapton, B.B. King en nog meer van dit soort muziek doen warmlopen en mijn moeder..... the Pretenders, Tina Turner, Elvis Presley, al die soorten muziek, en ikzelf, ik maak een soort van onderscheid tussen de muziek waar ik van houd. Er is muziek waar ik graag op dans, op het moment hip-hop en er is muziek waar ik graag naar luister, ik houd erg van Damien Rice, Ik houd over het algemeen erg van muziek, in welke kamer in mijn huis je ook komt, ik heb altijd muziek opstaan.

DR: Ik vind het erg moeilijk acteurs te bedenken waarmee ik wil werken en nog niet mee gewerkt heb, omdat we zoveel geluk hebben gehad te mogen werken met de beste Britse acteurs van hun generatie, ik bedoel David Thewlis en Gary Oldman en nu Ralph Fiennes, Brendan Gleeson en Michael Gambon. Als je nagaat met wie we allemaal gewerkt hebben, is het bijna krankzinnig, onwaarschijnlijk.Andere acteurs met wie ik graag zou willen werken...... Ik denk, jij zei Natalie Portman (tegen Emma), ze is een fantastische actrice en ook heel mooi, wat een plus is als je met iemand gaat werken. Ik probeer andere acteurs te bedenken...  Er is een Duitse acteur die ik geweldig vind -  Ik weet niet of ik daar ooit mee zal werken want ik spreek geen Duits! - Daniel Bruhl, die in "The Edukators" speelde en hij speelde ook in  "Goodbye Lenin" en hij is fantastisch.. Toen Alfonso "Y Tu Mama Tambien" deed - Gael Garcia Bernal is ongelofelijk..  En.... en... en... kom op, bedenkt iemand die Engels spreekt!  Oudere acteurs tegen wie ik echt opkijk voor hoe ze waren - Peter Sellars... als mensen het over klassieke Britse acteurs hebben, heb je het over Laurence Olivier en zo, maar Peter Sellars heeft de meest fantastische films zoals "Being There" en "Dr Strangelove" gedaan. Ik geloof dat hij daar vier rollen in speelde of zoiets. Vier of drie? Drie. En hij is zo verbluffend goed. Maar muziek is gemakkelijker op te noemen. Ik heb onlangs een album van een band met de naam We Are Scientists gekregen, een band... ja, goed! Het komt zo zelden voor dat mijn smaak door iemand wordt erkent! Dat is een heel bijzonder moment! Wie nog meer op dit moment... The Rakes, Dogs, Hard-Fi... Het nieuwe album van Franz Ferdinand is buitengewoon goed, briljant. Ze hebben allemaal een soort van indie sound maar ik houd ook erg van meer georchestreerde  muziek zoals... is er iemand die gehoord heeft van... OK, steek je hand op als je hebt gehoord van een band genaamd Godspeed You Black Emperor? (Er gaan wat handen omhoog!) YES!! Fantastisch! Uitstekend! En mijn vader heeft me doen kennis maken met David Bowie en T-Rex  en nog meer van dat soort muziek en "Electric Warrior" - wat een briljant album!!  Maar toen we in San Francisco waren, heeft hij "Melanie's Greatest Hits" gekocht - DIE IS BRILJANT! Gewoon fantastisch! Er staat een nummer op, dat heet "Look What They've Done To My Song, Ma" - dat is fantastisch! Dus dat zijn waarschijnlijk een paar van mijn favorieten op dit moment! (Luister naar de audioclip)

(De aankondiger deelt mee dat de media die in de kamer aanwezig is, de laatste vraag kan stellen.)

Ik weet dat het erg moeilijk voor jullie is, maar welke herinnering aan deze film nemen jullie met jullie mee wanneer jullie in bed liggen en terugkijken en denken "O mijn God, dat was briljant"?

DR: Waarschijnlijk het zien van de film. Wanneer je naar elf maanden van je leven kijkt en er iedere dag heen gaat en het doet, is het, in het bijzonder met Harry Potter, is het een heel geleidelijk proces omdat je er iedere dag een stukje aan werkt en verbetert, verbetert, verbetert en de film gaat door al deze verschillende stadia  and er zijn vijftien minuten met credits, duizenden mensen werken er aan, al dat werk is net zo belangrijk en het wordt opgebouwd tot een enorm iets aan het eind, wat gewoon onverstelbaar is, en het is iets fantastisch om te zien omdat zelfs als we..... ik denk dat we een geweldige film hebben gemaakt, een echt goede film.... zelfs als we dat niet hadden gedaan, zou wat we bereikt hebben nog steeds iets onvoorstelbaars zijn, dus dat is het waarschijnlijk voor mij, de herinnering aan deze film.

EW: Mijn antwoord is bijna hetzelfde als Dan's antwoord. Je zou denken dat het werken aan iets, wat ik nu de afgelopen vijf jaar heb gedaan, je zou denken dat het nieuwtje eraf zou gaan en dat het een beetje zou gaan vervelen, je een beetje voldaan zou zijn en verder zou gaan, maar een paar weken geleden werd de trailer voor de eerste keer op ITV I geloof ik, vertoond en ik kan me herinneren dat ik de keuken binnenkwam en de trailer was op TV en er werd gezegd dat hij vijf minuten zou duren en ik was letterlijk weer vol opwinding over het feit dat ik daar deel van uitmaakte en dat ik er in meedeed en dat ik er opgewonden over was en dat ik de film binnenkort zou zien en al het wachten, en toen ik de trailer zag, was ik letterlijk... (???)... Ik was weer zo opgewonden. Want je moet lang wachten - je hebt elf maanden aan een film gewerkt en dan moet je zes maanden wachten om hem te zien en dat is moeilijk.Je wil zo graag weten hoe het eruit ziet en zo...

RG: Weet je, ik vind het moeilijk om me iets te herinneren, (iedereen lacht) omdat het zo'n tijd geleden is dus ik zou zeggen om de film te zien! Het eindproduct te zien, absoluut, ja.

DR: Ik denk dat het te vroeg is herinneringen op te halen.We worden allemaal veel te snel nostalgisch maar het is een leuke vraag om mee te eindigen.

(De aankondiger vraagt vragen van de media die via internationale telefoonverbinding deelnemen.)

Deze vraag is voor Dan. Welke indruk hoop je dat de kijkers krijgen van deze film die ze misschien niet van de eerste drie films kregen?

DR: Ik denk het hoofdthema van de hele film, een soort overkoepeling van het verhaal, het verlies van onschuld is, waar de hele reeks over gaat, en dat komt meer naar voren in deze film dan in de laatste film. Als je naar de eerste film kijkt is het één en al verbazing en is hij erg naïef, hij denkt dat het beter met hem zal gaan dan de wereld waar hij vandaan komt omdat het een magische wereld is. Maar in feite is dat niet zo - het gaat feitelijk meer extreem verder. Er zijn extremen in vreugde, die waarschijnlijk heftiger zijn dan in de menselijke wereld maar ook de dieptes waarin iemand in kan zinken, zoals Voldemort, en ik denk dat deze film dit feit zelfs meer dan in de laatste film benadrukt, en ik denk dat hij zich realiseert dat als hij iets van zijn leven wil maken hij het alleen zal moeten doen. En ik denk dat dat waarschijnlijk het belangrijkste is wat hij ervaart, wat hij in deze film ontdekt, en ik hoop dat de mensen hier zonder dat ik ze dat vertel, zelfs zonder het te lezen, achter komen!

Ik ben er zeker van dat jullie na al deze jaren ongelooflijk geïnvesteerd hebben in deze personages van het verhaal. J.K. Rowling schrijft nu het zevende boek, het laatste boek. Als jullie iets tegen haar zouden kunnen zeggen wat jullie heel graag zouden zien gebeuren of juist niet voordat deze reeks klaar is, wat zou dat zijn?

DR: Als Zwerkbal niet absoluut noodzakelijk zou zijn, doe dat dan misschien niet, want ik heb in een interview van een tijdje geleden met haar gelezen dat het nu nogal een karwei is geworden over Zwerkbal te schrijven. Weet je, het is heel moeilijk te filmen..... het is moeilijk voor ons beiden, niemand heeft er voordeel aan! (Iedereen lacht) Dus dat zou ik misschien noemen, maar aan de andere kant is het ook ongelooflijk opwindend voor de mensen om te zien, dat is ook weer zo. (Luister naar de audioclip)

EW: Ik ga het Rupert nu echt ongemakkelijk maken!  In hemelsnaam, Hermelien en Ron moeten bij elkaar komen, het duurt nu al zo lang!  Ze ....... het moet gewoon gebeuren en als het niet gebeurt, zal ik heel erg gefrustreerd zijn! (Veel gelach) Het proces is nog bezig, dus ik hoop dat ze uiteindelijk bij elkaar zullen komen.

RG: Eh, ja, um...! Een beetje een ander antwoord.... Nee, ik keek eigenlijk uit naar Zwerkbal dus ik heb het een soort van voor je verpest!

Jullie vertelden dat Mike Newell jullie bij deze film als volwassenen behandelde en dat was misschien niet eerder het geval. Hoe kwam dit tot uiting, hoe merkten jullie dat jullie deze keer meer serieus genomen werden en meer als volwassenen?

DR: Beantwoord jij die vraag maar, ik denk er nog over na!

EW: Ik weet het niet, ik denk dat het gewoon was dat..... ik bedoel, Alfonso had veel vertrouwen in ons en het was zo aardig dat hij echt wilde weten wat we te zeggen hadden en wat we dachten maar Mike heeft het soort van naar een ander niveau getild. Ik deed iets moeilijks en ik zei tegen hem, "ik krijg het niet voor elkaar om dit goed te doen, vertel me gewoon wat je wilt dat ik doe, vertel me hoe je dit wilt hebben want ik word gek!" en hij zei enkel "ik kan je niet zeggen hoe je het moet doen, ik ga je niet vertellen hoe je het moet doen, denk er maar over na". Het was gewoon plezierig dat hij ons heel goed leidde. We voelden ons verantwoordelijk voor onszelf, voor onze rol, hoe we overkwamen, en hij gaf ons veel zelfvertrouwen om dat te doen. Het was echt, echt heel prettig.

DR: Ik denk dat het belangrijkste wat ik van Mike heb meegekregen is, dat we nu oud genoeg zijn om het waarderen geanalyseerd te worden. Feit is dat het maken van een script voor Harry Potter zo'n rigoureus proces is, bij alle films, bij Harry Potter gaan we door ongeveer zeven scripts heen voordat we het script krijgen waarmee we gaan draaien, dus ..... als het in het script staat, staat dat daar meteen reden en Mike was fantastisch in het ingaan op details. Ik kan me herinneren dat de eerste keer toen we met Mike aan het oefenen waren, ik en Matt Lewis, de jongen die Neville speelt en fantastisch is, hij is een geweldige vent, en op de bladzijde was de scène een paar centimeter lang en we hebben een uur en een kwartier nodig gehad het te oefenen en het op verschillende manieren te doen.... en hij zei, ok, als we voor een paar centimeter script zo lang nodig hebben, hoe lang zullen we dan nodig hebben wanneer we bij de twaalf pagina's lange scène met Voldemort zijn, maar we waren nog steeds wat ongerust over hoe we gestimuleerd zouden worden maar het was erg opwindend en hij realiseerde dat we nu oud genoeg waren om het op prijs te stellen om echt in details van een scène in te gaan, en ik denk dat dit het wezenlijkste was dat veranderd is.

RG: Eh ja, eigenlijk hetzelfde. Ik ben nu klaar met school maar voor mij is het het alsof het wat meer volwassen is geworden. Maar Mike was geweldig, hij was echt geïnteresseerd in je eigen input en alles....ja, absoluut.'

Voelen jullie, nu jullie meer dan vier jaar deze personages hebben gespeeld, een binding met ze zoals tweelingen of beste vrienden en zijn jullie verheugd om de rest van de films te doen?

EW: Ik voel me enorm tot Hermelien's personage aangetrokken omdat ik weet, de afgelopen vier jaar, ik weet dat jullie mij in het verleden hebben geïnterviewd maar er is zoveel van mij dat in haar terugkomt en zoveel van mijn ervaringen en één van de dingen die Mike heeft gedaan is, dat hij mij liet nadenken en al het acteren en mijn eigen ervaringen in haar te steken en toepassen op wat Hermelien meemaakte. Dus ik weet dat als iemand anders Hermelien zou spelen, ik dat vreselijk zou vinden. Ik zou dat niet kunnen hebben - ik zou achter haar aan gaan!!  (Veel gelach) Dus ja ....???

DR: Een dreiging voor eventuele toekomstige Hermeliens!  Geen prettig vooruitzicht! Maar nee, je hebt helemaal gelijk, hij liet ons uit onze eigen ervaringen putten. ik denk dat je niet anders kan dan je gehecht voelen aan hem.... zeker ik kan er niets aan doen dat ik me op sommige manieren gehecht aan hem voel maar.... we zijn op een manier als tweelingen.... maar voor mij, ik weet niet of het zoveel is ... op een manier weet ik niet of het spelen van hem er voor gezorgd heeft dat ik nu zoveel op hem lijk, of doordat ik afgelopen vijf jaar zo close met hem was hij mijn eigen persoon heeft beïnvloed. Ik bedoel, ik denk niet dat ik er een complex door krijg of zo maar het is soort van interessant. Het is erg moeilijk jezelf van hem los te maken op sommige manieren ..... maar uiteindelijk ga je 's avonds naar huis en je blijft niet je personage. Dus dat zou mijn niet bijzonder duidelijke antwoord op die vraag zijn!  (Wordt aangezet tot tweede deel van antwoord.) O, en dat wat het andere deel, ja, sorry! Uiteindelijk komt het neer op de vraag of we nog steeds plezier hebben in het maken van de films?  Ik bedoel, als we dat hebben, zou het nogal dom zijn niet door te gaan. Als het script goed is en het een uitdaging is en er is een interessante regisseur - ik spreek voor mezelf, ik spreek niet noodzakelijkerwijze voor iedereen hier, ik wil geen woorden in de mond van anderen leggen - maar ik zou zeggen dat zolang ik genoeg andere dingen in die tijd doe, dan denk ik dat ik het zou doen, en ik probeer ook de boeken onpartijdig te lezen wanneer ze uitkomen en niet tot een besluit te komen, maar het is een feit dat toen ik het zesde boek las, er een aantal dingen waren waarvan ik dacht "God, dat zou ik zo graag willen doen!". Het was zo goed. 

Krijgen jullie de boeken eerder dan wij?

DR: Nee, nee, nee! Ik zeg mijn vrienden dat ik ze eerder krijg! Ik vertel mijn vrienden dat ik weet hoe het boek gaat en verzin dan verhalen! Maar feitelijk krijg ze niet eerder... nee.  (Luister naar de audio clip)

RG: Ik dacht altijd dat ik me met Ron op een aantal manieren verwant voelde, we zijn beiden roodharig bijvoorbeeld, we hebben beiden grote families. Je gaat hem blijkbaar kennen na hem zo'n lange tijd gespeeld te hebben en ik kijk echt uit naar al de volgende films denk ik.

EW: Ik vind het erg moeilijk wanneer mensen deze vragen stellen omdat het zo'n enorme toezegging is, de hoeveelheid tijd die alles in beslag neemt en elf maanden is erg veel en het is niet iedere dag een beetje, het is de hele dag lang. We maken uren die volwassenen maken en dus denk ik dat ik het nooit zou willen doen als ik geen 100% kon geven. Ik ben nu zo op deze film gefocust, ik ben met deze film zo gelukkig dat ik eigenlijk nog niet aan de toekomst denk. Ik bekijk het per film omdat je anders een beetje overweldigd wordt, denk ik.

DR: Ik probeer op geen enkele manier te ondermijnen... Voor het geval we vervolgd worden, we maken geen volledig volwassen werkuren, we werken heel lange uren (veel gelach) en wanneer we dat niet doen... (En Dan en Emma beëindigen de conferentie met een erg rommelige conversatie over hoeveel tijd ze met lessen bezig zijn nadat ze het filmen afgerond hebben en dat ze zich het eind van de dag voelen alsof ze een hele werkdag hebben gemaakt!)

Tijdens de eerdere persconferentie met  GOF director Mike Newell en producent David Heyman, werd Newell gevraagd hoe hij Dan "op de proef had gesteld" in deze film en hoe Dan hiermee om is gegaan:

Mike Newell: Hij is een dappere jongen. Hij is een waardeloze zwemmer, of dat was hij toen hij hieraan begon en hij zag er erg tegen op en kwam naar me toe. En we konden er niet omheen, hij moest zwemmen, hij moest enorme tijden onderwater in de tank doorbrengen en los van al het andere, was hij er helemaal niet zeker van dat hij de fysieke basis had om dat te doen. Je kunt niet zeggen dat hij er bang voor was, maar hij was er niet ver vanaf. Hij gaf zich niettemin gewonnen en deed wat mij moest doen. Er was nog een shot waarvan ik kon zien dat hij er vreselijk bang voor was, maar hij moest het doen...

David Heyman: Van de bezem vallen?

MN: Van het dak af glijden. Tijdens de race waar hij door de draak achternagezeten wordt, wordt hij van zijn bezem geslagen en glijdt hij van een heel steil dak af, wat hij in het echt heeft gedaan. Hij gleed van een hoge stellage af, met een veiligheidskoord om natuurlijk, maar niettemin...  Maar niemand hoefde te zeggen "Sorry Dan maar je moet dit doen". We zouden dit natuurlijk uiteindelijk hebben gezegd maar niemand hoefde dat te zeggen omdat hij tegen zichzelf zei dat dit nodig was. Dus ik denk niet dat hij van nature....... hij zal geen stuntman worden..... maar hij is een jongen met veel verantwoordelijkheidsgevoel, hij weet wat hij moet doen en hij doet dit eenvoudigweg.

DH: Toen we het proces begonnen, vanaf de eerste film, was Dan in feite geen getrainde jongen en hij wilde sterker worden en dat hebben we aangemoedigd. We hebben hem bij ons stuntteam gezet en hij is nu veel meer getraind, wat ik bedoel is dat zijn lichaam is veranderd, hij is meer getraind dan hij ooit was. Hij ging bijvoorbeeld een paar keer per week tijdens de lunchpauze naar de fitnessruimte om te trainen. We hebben hem nooit gevraagd dit te doen, hij vindt het gewoon erg leuk. Hij wil graag zijn eigen stunts doen. Zoals Mike al zei, is hij erg dapper. In de onderwaterscènes heeft hij 41 duikuren gemaakt.

Vertaald door Anneke.